ทำยังไงให้มีกินไปตลอดชีวิต
ชีวิตฟรีแลนซ์นั้นก็เหมือนจะมีอิสระ
แพนแพนมีมี เจอนั่น เจอนี่
เป็นเรื่องของ ‘8 กฏเพื่อที่จะได้มีกินไปตลอดชีวิต’
อ่านและแบ่งปันในฐานะของ ฟรีแลนซ์
ยอมรับว่าช่วงแรกๆ มีความเครียดและความกังวลไม่น้อยเลย
เราคิดว่าตัวเองมีอิสระที่จะได้ทำสิ่งที่รัก สิ่งที่ชอบ
สุดท้ายแล้ว งานที่รัก งานที่ให้อิสระ ก็ทำให้เรากลายเป็น ‘ทุกข์’ ได้เช่นกัน
การอ่านหนังสือเล่มนี้แม้ว่าจะดองไว้นานแล้ว แต่ก็รู้สึกว่า มันเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสม ที่หนังสือทำงานร่วมกับประสบการณ์ของเราในเวลาของมันเอง แบบที่ควรจะเป็น
ถ้าเราอ่านหนังสือเล่มนี้ เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว… ก็อาจจะไม่อิมแพคกับความคิด ความรู้สึกของเรามากขนาดนี้ก็ได้ > <
มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า
แต่เราไม่อยากใช้คำว่ากฏ แต่จะขอใช้คำว่า ‘แนวคิด’ แทนแล้วกันนะคะ
แนวคิดแรก :
ความจริงข้อหนึ่งที่เราอาจจะไม่ทันคิดก็คือ จริงๆแล้วฟรีแลนซ์นั้นมักจะมีงานเข้ามาเสมอ…แต่ส่วนใหญ่มักจะเป็นงานที่ ‘ไม่ตรงใจ’
สิ่งสำคัญของแนวคิดนี้ก็คือ
ยกตัวอย่างเช่น : การตั้งเป้าว่าอยากจะได้รายได้สักเท่าไหร่ดี? ( อยากได้ไหม )
ถ้าเราไม่กำหนด เราก็จะกลายเป็นเพียงแค่ คนรับจ้าง ทำทุกอย่างที่คนจ้างและได้เงินเท่านั้น
ความคิดเห็น : ข้อหนึ่งที่เราใช้เป็นหลักในการทำงานตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมาคือ
การใช้เวลาเพื่อทำงาน / เราไม่เชื่อเรื่องการทำงานทั้งวันทั้งคืน อดหลับอดนอนแล้วจะทำให้งานออกมาดี แบบที่เราเห็นในหนัง ก่อนอื่นเราต้องลบความเชื่อผิดๆ ข้อนี้ออกไปก่อน การตั้งเป้าว่าอยากทำงานกับคนแบบไหน ( เมื่อเราเลือกได้ ) ทำให้เราเหน็ดเหนื่อยกับชีวิตมากกว่างานทำเราเสียอีก
แต่ในชีวิตฟรีแลนซ์ เราไม่ได้เลือกงาน แต่เราเลือกคน
งานก็คืองาน ไม่ว่างานไหน ก็คืองาน
แต่เรื่องของคน มันต่างออกไป
ในทางกลับกัน หากว่าเราทำงานกับคนที่ไม่เห็นคุณค่าเราเลย
–
อีกประเด็นของการขยายอิทธิพลคือ เรื่องการ ‘เพิ่มช่องทาง’
เราเชื่อเรื่องหลักของการ ทวีคูณ หรือ การขยายผลผลิต เหมือนกับพืชผล ต้นไม้
ต้นไม้ไม่ได้เพียงขยายตัวเองด้วยขนาดเท่านั้น
แต่ยังขยายตัวเองผ่านดอก เกสร ผล เมล็ด ราก กิ่งก้าน ใบ ทุกทาง ที่จะขยายผลออกไป
เมื่อกลับมาดูตัวเราเอง เราขยายตัวเองไปในทิศทางใดบ้าง เพื่อให้คนรู้จักเรามากขึ้น หรือ เข้าถึงผู้คนได้เยอะขึ้น
ซึ่งในปัจจุบันก็มีช่องทางและวิธีการมากมายที่จะให้เราเลือกใช้
แนวคิดที่สอง :
แนวคิดนี้ต่อเนื่องจากช่วงแรกคือ การรับงานเพื่อให้มีกินเท่านั้นอาจจะเป็นกับดักที่ทำให้เราสุดท้ายแล้วเราก็จะกลายเป็นคนที่รับจ้าง แล้วก็ได้เงิน สุดท้ายก็อาจจะมีชีวิตอยู่ไปแค่วันๆ พอเอาตัวรอดได้เท่านั้น
แต่เราเชื่อว่า เราทุกคนไม่ได้เป็นแบบนั้น
เพราะฉะนั้น เราต้องตั้งเป้าหมายที่จะปฏิเสธงานที่ไม่ใช่ไปบ้าง
มีคำหนึ่งที่เราได้ยินมาตั้งแต่เด็กๆ ว่า
‘ไม่เลือกงานไม่ยากจน’
ทุกคนคิดอย่างไรกับคำนี้คะ?
สำหรับเราแล้วมีทั้งส่วนที่จริงและส่วนที่ไม่จริง
หากว่าเรามัวแต่เลือกและไม่ทำอะไรเลย แน่นอนว่าเราคงไม่มีจะกินแน่ๆ
เราอาจจะพอมีกิน…
การเป็นฟรีแลนซ์ทำให้เรามีอิสระที่จะทดลองทำ เรียนรู้ สิ่งต่างๆ ไปเรื่อยๆ อย่างเช่น ในปีนี้เราอาจจะสนใจทำงานอย่างหนึ่ง จนรู้สึกว่าเราอิ่มตัวและอยากจะไปลองทำงานอื่นๆ ก็ได้
และในปัจจุบัน งานที่มีให้ทำนั้นก็สามารถ take corse ระยะสั้นก็สามารถทำงานหาเงินได้แล้ว
บางคนทำงานที่ไม่ได้ตรงกับสายอาชีพที่เรียนมาด้วยซ้ำ
ฟรีแลนซ์จึงเป็นอาชีพที่ทำให้คนเรามีโอกาสที่จะได้ค้นหาตัวเองไปเรื่อยๆ
แนวคิดที่สาม :
การทำงานให้เสร็จไปเฉยๆ แล้วได้เงิน ก็เป็นอันจบปิดจ้อบ
คำตอบคือ ไม่เลย
อย่างที่เรากล่าวไปข้างต้น
มีการแบ่งตารางเกี่ยวกับ งาน และ เงิน เอาไว้ 4 ประเภท
แนวคิดที่สี่ :
เคยเป็นกันมั้ยคะ?
เพราะเราไม่มีทางรู้ว่า ปีหน้า ของอาชีพฟรีแลนซ์ จะเป็นอย่างไร?
อยากเช่นสถานการณ์โควิดที่ผ่านมา ก็ทำให้เราเห็นตัวอย่างและเข้าใจเรื่องนี้ได้มากขึ้นอย่างชัดเจน
และในความเป้นจริง ก็มักจะไม่มีอะไรเป็นอย่างที่เราคิดไว้
แม้ว่าเราจะวางแผนอย่างดี ก็อาจจะไม่ได้เป็นไปตามนั้น
และธรรมชาติของอาชีพฟรีแลนซ์ก็คือ เราไม่สามารถหาเงินได้แบบพรวดพราด และ ไม่สามารถหาเงินในจำนวนที่เท่าๆ กันไปได้เรื่อยๆ อยู่แล้ว
เพราะฉะนั้นสิ่งที่เราควรทำคือ ‘ฝึกควบคุมความกังวล’ ไม่ได้แปลว่ากังวลไม่ได้หรือความกังวลเป็นเรื่องผิด
แต่เมื่อเรากังวลก็ให้จัดการกับความกังวลนั้น
ชีวิตที่ไม่กังวลคือชีวิตที่เบาสบาย
แนวคิดที่ห้า :
การเก็บเงิน โดยไม่ใช้เลย นับว่าเป็นเรื่องที่ดีหรือไม่?
การจะมีเงินเยอะๆ ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าเราจะเก็บเงินได้มากเท่าไหร่
การสร้างกระแสไหลเวียนของเงิน เหมือนกับสายน้ำ
สิ่งที่เราต้องทำคือ การขยายและทำทางให้น้ำไหลผ่านได้
ลงทุนในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงการลงทุนหุ้น หรือกองทุนอย่างเดียว
หรือหากว่าเรามีเงินน้อย แต่สิ่งที่มีคือเวลา
มันต่างจากการขุดบ่อแล้วเอาน้ำไปใส่ นานวันไปก็อาจจะเหือดแห้งไปเฉยๆ ก็ได้
แนวคิดที่หก :
พลังสร้างงาน งานมีหลากหลายประเภท ทั้งงานที่สร้างรายได้มาเรื่อยๆ กับงานที่สร้างรายได้เพียงครั้งเดียว
ทีนี้ก็ขึ้นอยู่กับเราจะจัดการเวลาของตัวเองเพื่อทำงานเหล่านี้
สิ่งที่เราเห็นด้วยกับหนังสือคือ การทำหลายๆ งานแล้วให้งานเชื่อมโยงกัน
พลังในการบอกเล่าเรื่องตัวเองออกไป การบอกเล่า ก็คือ การโฆษณาตัวเอง
เพียงแต่เราต้องสื่อสารกับลูกค้าให้เขารู้จักเรา
พลังในการหมุนเงิน เพราะฉะนั้น เราต้องใช้เงินอย่างสร้างสรรค์ด้วยการลงทุนทักษะให้ตัวเอง
แนวคิดที่เจ็ด :
ฟรีแลนซ์แตกต่างจากพนักงานกินเงินเดือนตรงที่ เราต้องดูแลตัวเอง
หากเราเลือกจะเป็นฟรีแลนซ์แล้ว สิ่งที่เราต้องมีและตระหนักไว้เสมอคือ
ตระหนักว่า มีเรื่องที่ทำไม่ได้ รักษาสัญญาที่ให้ไว้กับตัวเอง เช่น การหยุดพัก การไปเที่ยว การให้รางวัลตัวเอง เหล่านี้เราควรเคร่งครัดที่จะรักษาสัญญาให้ตัวเอง
หากเราเป็นพนักงานบริษัท เราจะมีตารางวันหยุดประจำปีคอยเตือน มี HR. คอยบอก หรือเพื่อนร่วมงานกระตุ้นไปด้วย แต่เมื่อเราเป็นฟรีแลนซ์ เราไม่มีใคร
ให้ความสำคัญกับความเร็วของงาน พักผ่อนให้เพียงพอ อย่างที่เรากล่าวไปข้างตน เราไม่เชื่อเรื่องการทำงานแบบไม่หลับไม่นอน
สมัยเรียนมหาลัย เด็กสถาปัตย์ทุกคนอดนอนกับจนเป็นเรื่องปกติ
แต่ในตอนนั้น เราเลือกที่จะให้ตัวเองได้นอนด้วย
งานก็อาจจะไม่ได้ดีมาก
สุดท้ายแล้ว งานพวกนั้นก็แค่ผ่านไป
ซึ่ง พอเวลาผ่านไป ก็แทบจะใช้อะไรไม่ได้เสียด้วยซ้ำ
แนวคิดที่แปด :
งาน เงิน เพิ่มได้
เวลาเป็นสิ่งที่ไม่มีวันหวนกลับ…เรามักจะได้ยินกันบ่อยๆ
แต่จะขอจบลงด้วยประโยคจากหนังสือว่า
ก่อนจะตายไม่มีใครพูดว่า ‘ถ้าทำงานให้มากกว่านี้ก็ดีสิ’
แต่เรามักจะได้ยินคำว่า ‘ถ้าไปเที่ยวให้เยอะกว่านี้ก็ดีสิ’
‘ถ้าใช้เวลากับพ่อกับแม่ให้มากกว่านี้ดีสิ’
สุดท้ายแล้ว รู้อะไร ไม่เท่า รู้งี้ ใช่มั้ยละคะ 555555
เนื้อหา : จากหนังสือ ว่างงานแต่ไม่ว่างเงิน
panpanmeme 