panpanmeme
embroidery , art , craft , and journaling
Hi i’m panpanmeme
Based in BKK , Thailand
Just ordinary girl on extraordinary life
☆
pique & peanut butter ( apr. 2021 )
เจอนั่นเจอนี่ – เจอบันทึก เมื่อปีที่แล้ว ปลายฤดูร้อนเดือนเมษายน ปี 2021แต่ทว่าฝนกลับตกหนักทุกวันทั้งฝนข้างในใจ และข้างนอกนั่น ยากจะลืมครบ 1 เดือนแล้วที่ลาออกจากงานประจำแล้วเริ่มทำร้านเป็นของตัวเองอย่างจริงจัง — อันที่จริง เดือนกว่าด้วยซ้ำ เพราะต้องออกจากงานก่อนกำหนด ด้วยภาวะซึมเศร้า ความเศร้าที่ซึมเกินกว่าจะถอดถอนด้วยตัวเอง ;ทำให้ต้องกินยา หาหมอ และปรับสมดุลชีวิต การได้นั่งลงทบทวน และตัดสินใจก้าวเดินอีกครั้งด้วยความจริงใจต่อตัวเองไม่ใช่เรื่องง่าย สำหรับคนขี้กลัวอย่างเรา มองเผินๆ อาจจะดูเป็นพวก perfectionism จริงจังทุ่มเท แต่แท้ที่จริง เราเป็นแค่มนุษย์ขี้กลัวคนนึง ที่บรรจุความรู้สึกไม่มั่นคงเอาไว้แน่นเอียด ความสั่นไหว คลอนแคลนอยู่เต็มอกนั้น เพราะกลัวที่จะล้มเหลว มีหลายเหตุผล ที่จะกลัวเคยคิดว่าเรานี่มันไม่ได้เรื่องที่ขี้กลัวขนาดนี้แต่จริงๆแล้ว มีใครบ้างที่ไม่กลัว เรามีสิทธิ์กลัว และความกลัวทำให้รู้ว่า เราไม่อาจมีชีวิตโดยลำพังความกลัวนี่แหละที่ทำให้เรารู้ว่า ถ้าหากชีวิตนี้จะต้องตายก็กลัวจะไม่ได้ทำสิ่งที่รัก ก่อนวันที่จะสายไป ที่บอกว่ายากจะลืม …เพราะตอนนี้พวกเรารับรู้ได้ว่าโลกใบนี้ มันน่าเศร้าและน่าหดหู่มากแค่ไหนผู้คนล้มตาย ผู้คนแหลกสลาย ความสูญเสียที่ถาโถมเข้าใส่ความผิดหวังที่ครอบงำซ้ำๆ และดูเหมือนจะมืดสนิท คนตัวเล็กๆ ได้แต่ปลอบใจกันไปมาแล้วหวังว่าสักวัน มันจะดีขึ้นเหมือนที่เคยเป็นมา …ต้องนานสักเท่าใดอีกนานเท่าใด เราหดหู่เหลือเกินแล้วเวลาก็ไหลไปเหมือนสายน้ำสิ่งที่ทำได้ในตอนนี้นอกจากเคืองโกรธคือลงมือทำอะไรสักอย่าง — ช่วงเวลาที่เราเหนื่อยล้าเราได้รับกำลังใจ ก่อนพระอาทิตย์ตกดินเมฆฝนเคลื่อนตัวออกไป…
8 ideas for freelance |
ทำยังไงให้มีกินไปตลอดชีวิต ชีวิตฟรีแลนซ์นั้นก็เหมือนจะมีอิสระแต่ถ้าหากใช้อิสระอย่างไม่มีประสิทธิภาพแล้วล่ะก็’อิสระ’ ก็อาจจะกลายเป็น ‘กับดัก’ที่จะทำลายชีวิตของเราก็ได้ แพนแพนมีมี เจอนั่น เจอนี่เจอสิ่งดีๆ จากหนังสือ ว่างงาน ไม่ว่างเงิน เป็นเรื่องของ ‘8 กฏเพื่อที่จะได้มีกินไปตลอดชีวิต’ อ่านและแบ่งปันในฐานะของ ฟรีแลนซ์ที่ลาออกมาได้ 1 ปี กับอีก 3 เดือน ยอมรับว่าช่วงแรกๆ มีความเครียดและความกังวลไม่น้อยเลยและเมื่อมองย้อนกลับไปแล้ว ก็พบว่าตัวเองอยู่ในสถานการณ์ ‘ดิ้นพล่าน’ เพื่อเอาตัวรอด เราคิดว่าตัวเองมีอิสระที่จะได้ทำสิ่งที่รัก สิ่งที่ชอบแต่เมื่อถึงเวลาจริงๆ สิ่งที่เราต้องเลือกก็คือ ‘งานที่ให้เงิน’เพราะเรากลัวว่า จะไม่มีกิน ไม่มีเงินจ่ายค่าที่อยู่ ค่าอาหารแมว ค่าต่างๆนานา สุดท้ายแล้ว งานที่รัก งานที่ให้อิสระ ก็ทำให้เรากลายเป็น ‘ทุกข์’ ได้เช่นกัน การอ่านหนังสือเล่มนี้แม้ว่าจะดองไว้นานแล้ว แต่ก็รู้สึกว่า มันเป็นช่วงเวลาที่เหมาะสม ที่หนังสือทำงานร่วมกับประสบการณ์ของเราในเวลาของมันเอง แบบที่ควรจะเป็น ถ้าเราอ่านหนังสือเล่มนี้ เมื่อหนึ่งปีที่แล้ว… ก็อาจจะไม่อิมแพคกับความคิด ความรู้สึกของเรามากขนาดนี้ก็ได้ > < มาเข้าเรื่องกันเลยดีกว่า แต่เราไม่อยากใช้คำว่ากฏ แต่จะขอใช้คำว่า ‘แนวคิด’ แทนแล้วกันนะคะ…
panpanmeme 